Niet gezien door je ouders laat soms sporen na

Misschien werd er thuis goed voor je gezorgd. Er stond eten op tafel, je had schone kleren en je ging gewoon naar school. Toch miste er iets. Er werd weinig gevraagd naar wat je voelde. Verdriet werd snel weggewuifd, enthousiasme kreeg nauwelijks aandacht en voor boosheid was geen plaats.

Je leerde om je aan te passen. Niet te veel vragen, flink zijn en vooral rekening houden met de anderen. Als kind sta je daar niet bewust bij stil. Je doet wat nodig is om erbij te horen en aandacht of waardering te krijgen.

Pas veel later kun je merken dat die jeugd nog invloed heeft. Je vindt het moeilijk om nee te zeggen, twijfelt snel aan jezelf of voelt je verantwoordelijk voor de mensen om je heen. Je verlangt ernaar om gezien en gehoord te worden, maar vindt het tegelijkertijd lastig om te vertellen wat je nodig hebt.

Emotionele verwaarlozing blijft vaak onzichtbaar

Bij emotionele verwaarlozing krijgen de gevoelens en emotionele behoeften van een kind onvoldoende aandacht. Een ouder kan lichamelijk aanwezig zijn, maar emotioneel moeilijk bereikbaar.

Dat kan er bijvoorbeeld zo uitzien:

• er wordt weinig naar je gevoelens gevraagd
• verdriet of angst wordt niet serieus genomen
• je krijgt vooral aandacht wanneer je iets goed doet
• fouten maken leidt tot kritiek of teleurstelling
• je moet je sterk houden
• je past je aan om conflicten te voorkomen
• er is weinig troost, bevestiging of belangstelling
• je voelt je verantwoordelijk voor de sfeer in huis

Emotionele verwaarlozing is niet altijd bewust. Ouders kunnen zelf hebben geleerd om gevoelens weg te stoppen. Misschien hadden ze veel zorgen, waren ze emotioneel niet beschikbaar of wisten ze eenvoudigweg niet wat jij nodig had. Dat neemt niet weg dat jij als kind iets hebt gemist.

Niet gezien worden beïnvloedt hoe je naar jezelf kijkt

Een kind leert zichzelf kennen door de reacties van ouders en andere belangrijke volwassenen. Wanneer er naar je wordt geluisterd, leer je dat je gedachten en gevoelens ertoe doen.

Krijg je die bevestiging nauwelijks, dan kun je andere conclusies trekken:

• mijn gevoelens zijn niet belangrijk
• ik moet niet lastig zijn
• ik vraag te veel
• ik moet eerst aan anderen denken
• ik ben alleen waardevol wanneer ik iets goed doe
• ik moet me aanpassen om erbij te horen

Deze gedachten ontstaan meestal niet als duidelijke zinnen. Ze worden onderdeel van de manier waarop je reageert. Ook wanneer je verstand inmiddels weet dat je er mag zijn, kan het nog moeilijk zijn om dat werkelijk zo te voelen.

Je aanpassen kan een vaste gewoonte worden

Jezelf aanpassen was vroeger misschien een slimme manier om afwijzing, kritiek of ruzie te voorkomen. Je voelde snel aan hoe de stemming thuis was en wist precies wanneer je beter stil kon zijn.

Als volwassene kan dat gedrag blijven terugkomen. Je let goed op wat anderen nodig hebben, maar merkt je eigen behoeften pas laat op. Je zegt ja terwijl je nee bedoelt. Je helpt iedereen en gaat zelf door totdat je uitgeput bent.

Misschien herken je dat je:

• moeilijk grenzen aangeeft
• bang bent om iemand teleur te stellen
• veel bevestiging nodig hebt
• kritiek snel persoonlijk opvat
• jezelf wegcijfert in relaties
• conflicten het liefst vermijdt
• het gevoel hebt dat je nooit genoeg doet
• moeilijk om hulp kunt vragen
• je verantwoordelijk voelt voor het geluk van anderen
• niet goed weet wat je zelf wilt

Dit gedrag wordt soms in verband gebracht met codependentie. Daarbij ben je zo sterk gericht op de gevoelens en behoeften van anderen dat je jezelf uit het oog verliest.

Te vroeg voor anderen zorgen kan later zwaar worden

Sommige kinderen krijgen al jong verantwoordelijkheden die niet bij hun leeftijd passen. Ze zorgen voor jongere kinderen, houden een ouder gezelschap of proberen ruzies thuis te voorkomen. Dit wordt ook wel parentificatie genoemd.

Je wordt het verstandige, behulpzame of sterke kind. Daar kun je zelfs complimenten voor krijgen. Ondertussen is er weinig aandacht voor wat jij nodig hebt.

Op latere leeftijd kan zorgen voor anderen bijna vanzelfsprekend voelen. Stilzitten geeft onrust, hulp ontvangen voelt ongemakkelijk en voor jezelf kiezen roept schuldgevoel op. Je bent gewend om nodig te zijn. Daardoor kan het lastig zijn om relaties aan te gaan waarin geven en ontvangen meer in evenwicht zijn.

Oude pijn kan terugkomen in volwassen relaties

Niet gezien of gehoord worden in je jeugd kan invloed hebben op de manier waarop je later met nabijheid, liefde en vertrouwen omgaat.

Je kunt bijvoorbeeld sterk verlangen naar bevestiging van je partner. Een kort antwoord, minder aandacht of een gemiste afspraak kan dan meer raken dan de ander begrijpt. Het gevoel van vroeger wordt opnieuw aangeraakt: zie je mij wel, ben ik belangrijk voor je?

Het tegenovergestelde komt ook voor. Je houdt mensen juist op afstand omdat nabijheid kwetsbaar voelt. Je wilt graag een relatie, maar trekt je terug zodra iemand echt dichtbij komt. Dat kan aansluiten bij bindingsangst.

Niet iedere relatiekwestie komt door je jeugd. Wel kunnen eerdere ervaringen invloed hebben op de manier waarop je afwijzing, aandacht en verbinding beleeft.

Goede bedoelingen maken jouw ervaring niet minder belangrijk

Misschien hadden je ouders het beste met je voor. Misschien deden zij wat ze konden met wat zij zelf hadden geleerd. Je kunt begrip hebben voor hun situatie en tegelijkertijd erkennen dat jij iets hebt gemist.

Die twee gevoelens mogen naast elkaar bestaan.

Je hoeft je ouders niet volledig af te wijzen om je eigen ervaring serieus te nemen. Het gaat niet alleen om de vraag wie er schuld heeft. Belangrijker is wat jij hebt meegemaakt, welke invloed dat nu nog heeft en wat je voortaan anders nodig hebt.

Dat erkennen kan lastig zijn. Zeker wanneer anderen zeggen dat je toch een goede jeugd hebt gehad. Wat er aan de buitenkant goed uitzag, kan vanbinnen heel anders hebben gevoeld.

Je eigen behoeften herkennen is een belangrijke eerste stap

Wanneer je jarenlang vooral op anderen hebt gelet, weet je soms niet meer goed wat je zelf voelt of nodig hebt. Begin daarom klein.

Sta gedurende de dag eens stil bij deze vragen:

• Wat voel ik op dit moment?
• Waar merk ik dat in mijn lichaam?
• Wat heb ik nu nodig?
• Doe ik dit omdat ik het wil of omdat ik bang ben iemand teleur te stellen?
• Welke grens wordt hier voor mij geraakt?

Je hoeft niet direct grote beslissingen te nemen. Alleen al opmerken dat iets niet goed voelt, is belangrijk. Je leert jezelf daarmee serieuzer te nemen.

Schrijven kan daarbij helpen. Noteer situaties waarin je automatisch ja zei, jezelf kleiner maakte of verantwoordelijkheid overnam. Kijk vervolgens wat je eigenlijk had willen zeggen of doen.

Grenzen aangeven begint met kleine keuzes

Een grens hoeft geen harde afwijzing te zijn. Het is een manier om duidelijk te maken wat voor jou wel en niet goed voelt.

Je kunt beginnen met eenvoudige zinnen:

• Ik denk er even over na.
• Vandaag lukt het mij niet.
• Ik wil dit graag anders.
• Ik heb nu tijd voor mezelf nodig.
• Ik vind het niet prettig wanneer je zo tegen mij praat.

Het kan ongemakkelijk voelen om dit uit te spreken. Misschien ben je bang dat iemand boos wordt of je niet meer aardig vindt. Dat schuldgevoel betekent niet automatisch dat je iets verkeerd doet. Het kan ook betekenen dat je iets doet wat nieuw voor je is.

Professionele begeleiding helpt wanneer de jeugd veel invloed blijft houden

Pijnlijke jeugdervaringen kunnen diep doorwerken. Zoek professionele hulp wanneer herinneringen je dagelijks bezighouden, relaties steeds vastlopen of je veel last hebt van angst, somberheid, paniek of een negatief zelfbeeld.

Een huisarts, psycholoog of andere bevoegde zorgverlener kan samen met jou bekijken welke begeleiding passend is. Dat is zeker belangrijk wanneer er sprake was van mishandeling, misbruik, ernstige verwaarlozing of andere ingrijpende gebeurtenissen.

Je hoeft niet te wachten totdat het echt niet meer gaat. Hulp vragen betekent niet dat je zwak bent of je ouders veroordeelt. Het betekent dat je serieus neemt wat jouw ervaringen met je hebben gedaan.

Bachbloesems bieden aanvullende emotionele ondersteuning

Bachbloesems verwerken of behandelen geen jeugdtrauma. Wel kiezen mensen voor Bachbloesems als aanvullende ondersteuning tijdens een periode waarin zij bewuster naar zichzelf willen luisteren.

Bijvoorbeeld wanneer je:

• jezelf snel wegcijfert;
• moeite hebt om grenzen aan te geven;
• weinig vertrouwen hebt in je eigen keuzes;
• bevestiging blijft zoeken;
• streng bent voor jezelf;
• moeilijk voor jezelf kunt kiezen;
• emotioneel onrustig wordt wanneer je iemand teleurstelt.

Iedere situatie is anders. De één verlangt vooral naar meer zelfvertrouwen, terwijl de ander wil leren om minder afhankelijk te zijn van de goedkeuring van anderen. Bij een persoonlijke Bach Bloesem Mix kijken we daarom naar de gevoelens en reacties die jij op dit moment herkent.

Meer zelfliefde begint met jezelf serieus nemen

Jezelf waarderen betekent niet dat je altijd sterk of positief moet zijn. Het begint met erkennen dat jouw gevoelens, wensen en grenzen belangrijk zijn.

Merk je dat je jezelf voortdurend aanpast, je eigen behoeften opzijzet of bevestiging nodig hebt om je goed genoeg te voelen? Bach Bloesem Mix Zelfliefde is natuurlijke ondersteuning wanneer je beter voor jezelf wilt zorgen, meer op jezelf wilt vertrouwen en vaker voor jezelf wilt kiezen.

Kies je voor een persoonlijke mix, dan kun je tijdens het afrekenen aangeven dat je de persoonlijke vragenlijst wilt invullen. Aan de hand van jouw antwoorden stellen wij de Bach Bloesem Mix af op wat jij herkent.

Heb je vragen of wens je een persoonlijk advies? Wij helpen je graag. 

Hartelijke groet, 

Greetje Engelmoer